Reklam filmlerinin usta yönetmeni Reto Salimbeni, sinema filmi "İkili Oyun"da, reklamcılığının hünerlerini kullanmaya çabalasa da, klişelerin ve senaryo hatalarının içinde boğulan, son derece yüzeysel bir işe imza atıyor.

Tokat gibi bir tecavüz sahnesiyle açılan "İkili Oyun", geçmişte yaşanan bu talihsiz olaydan, günümüz reklam dünyasının dinamik ve modern ortamına keskin bir geçiş yapıyor. Bu güçlü giriş bölümüyle hikâyesini anlatmaya başlayan film, sahneler birbirini takip ettikçe inişe geçiyor. Hikâyenin çok bildik olmasının yanı sıra, hikâyenin işlenişindeki acemi yaklaşım filmin en belirgin defosu. New York'un sayılı reklam ajanslarından birinde yaratıcı direktör olarak çalışan, başarılı ve çapkın Eddie Shneider'ı merkezine oturtan film, başlangıçta günümüz iş yaşamı ve çağdaş insanın kariyer hırsı konusunda anlamlı sözler edecekmiş izlenimi veriyor. Hatta Woddy Allen'ın "Maç Sayısı" tadında bir filmle karşı karşıya olduğumuz ihtimalini bile düşündürtüyor. Tıpkı oradaki gibi çok hırslı ve yetenekli bir adam, çok zengin bir ailenin naif kızı ve adamı baştan çıkaran başka kadınlar var. Fakat film ilerledikçe bu benzerlik hissi yerini hayal kırıklığına bırakıyor.
Eddie'nin ve filmin birlikte çöküşü
Yeteneği ve farklı yaklaşımlarıyla, patronunun gönlünü kazanan Eddie, kızı Judy'i de kendine aşık etmeyi başarıyor. Öyle ki, ikili evlilik kararı alıyor. Bu kararın ailedeki tezahürü ise, Eddie'yi ajansa ortak etmek. Tüm bu olumlu gelişmelerin yanı sıra, Eddie hovardalıklarına da aynı hızda devam ediyor. Kısacası genç adam, kaderinin yularını kendi eline alıyor başarıyla. Ancak bu tatlı hayat böyle devam etmiyor ne yazık ki. Beklenmedik bir olay tüm dengeleri alt üst ediyor. Eddie'nin asistanı ve aynı zamanda yakın arkadaşı Angelina'nın uğradığı tecavüz, genç adamı zorlu bir ikilemde bırakıyor. Çünkü tecavüzü gerçekleştiren adam Judy'nin erkek kardeşi Anthony. Yaşanan olayın mahkemeye intikali ile dürüstlük, dostluk ve düşlerindeki parlak yaşam arasında kalan Eddie, ne yapacağını bilmez bir durumda hata üstüne hata yapıyor.
Filmin bundan sonraki akışında yönetmen Salimbeni, sürpriz gelişmeler yaratarak seyirciyi şaşırtmayı hedeflemiş. Ancak, gelişen hikâyede daha önce bu gelişmelerle ilgili herhangi bir altyapı hazırlığı bulunmaması, her şeyin tümüyle "sürpriz" olması, hedeflenen şok etkisini yaratmada başarısızlığa neden oluyor. Ayrıca karakterlerle de ilgili sorunları var filmin. Hikâyenin baş aktörleri masallardaki o keskin karakterlere benziyorlar; sebepsizcesine ya çok kötü ya da çok iyi. Oysa ki, gerçekleştirdikleri eylemlerle, her biri ayrı bir filmde incelenebilecek kadar radikal ruh halleri içindeler. İki boyutlu kağıt karakterler bunlar, derinlikleri yok.
Yüzeysellik ve çelişki bir arada...
"İkili Oyun" birçok şeyi bir arada söyleme telaşında bir film. İlişkiler, hırslar, dürüstlük, dostluk ve benzeri birçok konuda felsefi açılımlar yaratmak istiyor. Hatta kutsal adalet ve tanrı inancına bile uğruyor. Ancak yüzeysellik ve çelişki burada da filmin yakasını bırakmıyor. Angelina'nın tecavüzden sonra sığındığı manastırdaki konukluğu sırasında, kendisine kol kanat geren rahibeyle olan diyalogları var mesela. Bu kısa konuşmalar sonrasında, rahibenin daha önce söylediği argümanlara tamamen ters düşecek bir kararla, "kendi adaletini kendin yarat" düşencesine bir anda gelivermesi, filmin tutarsızlıklarına bir diğer örnek.
Bu hikâye, farklı bir senarist ve yönetmenin elinde çok değişik açılımlar yaratabilirdi kuşkusuz; "Şeytanın Avukatı", "Maç Sayısı" ya da "Şeytan Duymadan Önce" gibi çağdaş tragedyalardan biri olabilirdi. Yönetmen Salimbeni, reklamcı kimliğinden beslenen görsel yetkinliğini filmde en büyük kozlardan biri olarak kullanmış. Mekânlar, oyuncular ve seçilen kadrajların estetiği oldukça tatmin edici. Ancak tüm bu detaylar bir filmi "iyi film" yapmaya yetmiyor maalesef.
Kimler İzlemeli?
Sıradan klişe hikâyeler beni bozmaz diyenler.
Modern yaşama dair hoş görüntüler görmek isteyenler. Kimler İzlememeli?
Filmlerde mantık arayanlar.
Avrupa sinemasına ve bağımsız filmlere tutkun olanlar.